• 15 September 2014: KERN = HART

    Het is en blijft fascinerend om naar de kern van een probleem toe te werken. Met mijn verstand, omdat logica helpt om te analyseren wat er precies aan de hand  is, wat er toe doet en wat niet. Welke feiten werkelijk relevant zijn en welke niet. Welke overtuigingen of vooroordelen mij mogelijk parten spelen.
    Maar als het om de werkelijke kern gaat van wat iemand, een team of organisatie bezig houdt, dan is het ook nodig mijn hart te laten luisteren en spreken.
    Dat voelt gevaarlijk, niet voor niets hebben we veel uitdrukkingen die ons daarvan weerhouden: heb het hart niet; ik zal een hartig woordje met je spreken, tegen zijn hart; zijn hart uitstorten; zijn hart opeten; iets op het hart hebben, iets op het hart drukken. 
    Hoewel er ook positieve uitdrukkingen met hart zijn, heb ik onbewust geleerd om voorzichtig met mijn hart om te gaan. En laat dat hart nu vaak juist de sleutel zijn naar het binnenste, de kern van het probleem. Dus laat ik - hoe spannend het is - ook mijn hart spreken, met alle gevolgen van dien.
     

    Door Linda Weijers Reageer
  • 31 Januari 2014: Haalt HRM de 21e eeuw? De sleutel?

    Onlangs waren de uitkomsten van het promotieonderzoek van Peter Blok, docent aan de Hogeschool van Amsterdam, onderwerp van gesprek op een door de HvA en NVP georganiseerd seminar. De vraag stond centraal: Overleeft HRM de 21e eeuw?
    Hoe kan kennis en kunde van huidige en nieuwe generaties ingezet worden in arbeidsorganisaties? Hoogleraar Strikwerda van de UVA en Wim Kooijman, voorzitter NVP, voegden hun geluid er aan toe. Dat meer van hetzelfde niet helpt, is overduidelijk. Oplossingen vinden om effectief gedrag in organisaties te ondersteunen is een grote uitdaging. Helaas sneeuwde Peter Blok wat onder bij de aanwezige Kooijman en Strikwerda.

    Deze twee waren het in die zin met elkaar eens dat de sleutel is: interactie. Kennis/kunde is één, het effectief beschikbaar kunnen maken in een sociale omgeving is twee.
    De vraag blijft over:  hoe gaan organisaties gerichter aandacht besteden aan het vermogen van hun medewerkers om ‘’betekenis te geven aan de situatie” en ‘’om te gaan met keuzemogelijkheden en om passende besluiten te (durven) nemen’’?
    Het zich – onbewust - verschuilen achter ‘cultuurvraagstukken’ past niet meer.
    Er is werk aan de winkel!
    En dan zullen we ervaren of HRM de beweging gaat maken de 21e eeuw te overleven.
    Ik denk dat dit een onderzoekende houding vraagt over wat er in het hier en nu gebeurt in aanvulling op een beperkte en passende hoeveelheid ‘meten is weten’; een onderzoekende en een niet-wetende houding van HR, van de mensen die richting aangeven (managers) en van de professionals met kennis en/of kunde vanzelfsprekend graag van betekenis zijn.
    En als het gaat om de psychosociaal gedrag te onderzoeken dan kan de hulpvraag zijn:
    Wat doe ik met iemand als jij in een situatie als deze?  Daarna komt dan de interactie.

    (Die interactie kan mooi onderzocht worden via de Transactionele Analyse. Uitgebreidere info over mijn ervaringen op de NVP/HvA middag op mijn pagina Inspiratie)

    Door Linda Weijers Reageer
  • 15 December 2013: Als gedachten materialiseren

    Dan ontstaan er: een prachtig Eye Film Instituut aan het IJ in Amsterdam, de fluorescerende knuffelkeien van Daan Roosegaarde in Almere, de skyline van Rotterdam, de startups door jongeren  in grote steden.
    Ons wereldwijde culturele erfgoed is ooit begonnen met de ideeën en gedachten van mensen om iets tot stand te brengen. Of dat vanuit spirituele of economische drijfveren was, er moest kennelijk iets gebeuren, iets tot stand worden gebracht. En het begon met een ‘simpele’ gedachte daaraan.
    Ik kan daar blij van worden. Ondanks alle schijnbare onmogelijkheden, zijn mensen in staat zich vast te bijten en te geloven in kansen die er zijn.
    Vandaag wordt Mandela begraven. Hij bacht, samen met vele anderen, een beweging tot stand die het straatbeeld van Zuid-Afrika deed veranderen. Waar blanke en gekleurde mensen gescheiden leefden, is er nu een samenleving waar iedereen zijn plek kan en mag innemen. En natuurlijk is er nog een hele weg te gaan om een beter economisch evenwicht te vinden. En ook hier begint het met de gedachte dat dit mogelijk is.

    Door Linda Weijers Reageer
  • 17 September 2013: Op st(r)oom

    De laatste zomergast bij de VPRO blijft nog lang ‘nagalmen’.
    Daan Roosegaarde’s enthousiasme, openheid en ongebreidelde nieuwsgierigheid lijken energiebronnen te zijn waaraan je je kunt laven. Die energie wekte mijn enthousiasme, blijheid en nieuwsgierigheid op en liet die groeien tijdens de uitzending.
    Nog steeds gedij ik op die stroom. Wat heerlijk dat uitzending gemist bestaat. Kan ik af en toe weer even gaan tanken.
    Dus: schroom aan de kant en met ideeën aan de slag die al een tijdje sluimerden. De daad bij het woord voegen, proberen en gebruik maken van de mogelijkheden die er zijn. En als je faalt, geeft niet, opnieuw proberen en  je gaat steeds beter falen. Samuel Beckett schreef ooit de woorden: Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.  Fijn toch!?

    Door Linda Weijers Reageer
  • 14 Augustus 2013: Zondagmorgen

    "Zondagmorgen zonder zorgen" zei mijn vader, in mijn beleving elke zondag.
    Hij genoot op zo'n ochtend met een dag in het vooruitzicht waarop niets moest.
    Daar moet ik aan denken nu ik aan het overschakelen ben van een paar weken kamperen in de prachtige Jura. Een heleboel dagen achter elkaar met 'het zondagmorgen zonder zorgen gevoel'.
    In de Jura waren zorgen ver weg zonder afspraken, nieuws, telefoontjes en twitter. Alles lijkt in zo'n tijd aan importantie in te boeten.
    Is het dan nu terug naar 'de zorgen'? Nee, dat klinkt te groot. Want alles waar ik mij hier aan heb verbonden, hoort er bij en heb ik zelf voor gekozen.
    Het lijkt meer het grote verschil in beleving van dagen waarop er nog geen invulling is en dagen waarop die er wel is. Voel ik me dan meer happy bij het één of het ander?
    Daar kan ik niet volmondig ja op zeggen. Het lijkt er op dat een te veel aan moeten stress geeft en een te weinig aan moeten ook. Na een paar weken begon dat zondagmorgen gevoel behoorlijk irritant te worden. Ik wilde me wel weer eens ergens tegenaan bemoeien en druk over maken.
    Kortom, de omschakeling van de rol vakantievierder, naar meerdere rollen thuis en in mijn werk kost me moeite. Het hoort erbij. En het is heerlijk te weten dat ik er zelf voor kan zorgen om af en toe 'een zondagmorgen' in te roosteren.

     

    Door Linda Weijers Reageer
  • 13 April 2013: Beroeren en ontroeren

    Ik lees Het boek JOB van Roek Lips. Ik word er onrustig van en toch lees ik door. Hij vertelt over zijn ervaringen rond de verdwijning in zee van zijn 18 jarige zoon Job. Het voelt dubbel: is het een soort voyeurisme dat mij aanzet tot het lezen of is het de nieuwsgierigheid naar de intense ervaringen van de schrijver, die mij iets kunnen leren? Van beide is iets waar vermoed ik en het liefst geloof ik in het laatste.
    Af en toe leg ik het boek weg en steeds word ik er weer naar toe gezogen om verder te lezen. De werkwoorden 'beroeren' en 'ontroeren' passen denk ik het beste bij wat er bij mij gebeurt: zijn ervaringen raken mij, maken mij onrustig en emotioneel. Bijzonder hoe Roek zich kwetsbaar laat zien, hoe hij worstelt, verdriet heeft, een vader is voor zijn zoon die er lijfelijk niet meer is.

    Een stuk met Roek mee te mogen maken van zijn reis is boeiend en leerzaam. Het maakt mijn week wel 'roerig'.

    Door Linda Weijers Reageer